قانون جرایم رایانهای که در تاریخ ۵ خرداد ۱۳۸۸ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید، نخستین گام نظاممند حقوقی ایران در مواجهه با جرایم فضای مجازی محسوب میشود. این قانون حاصل مطالعات کارشناسان فناوری اطلاعات و حقوق دانان است و در سه بخش جرایم و مجازاتها، آیین دادرسی و سایر مقررات در ۵۶ ماده تدوین شده است. قانون مذکور به عنوان ضمیمه بخش تعزیرات قانون مجازات اسلامی به جرایمی نظیر دسترسی غیرمجاز، جاسوسی رایانهای، کلاهبرداری اینترنتی و جعل رایانهای میپردازد. با وجود تصویب این قانون، کارشناسان معتقدند که این قانون پاسخگوی نیازهای روزافزون فضای مجازی نیست. جرایمی که تا ۷۰ درصد موارد آن اقتصادی، کلاهبرداری مالی و برداشت از حساب بانکی است و پس از آن نشر اکاذیب، هتک حیثیت افراد و جعل قرار دارد. به گفته کارشناسان، پیشرفت فناوری و رواج استفاده از آن در میان مردم، راههای سوءاستفاده را افزایش داده و قوانین جدیدی را میطلبد. قانون جرایم رایانهای طیف گستردهای از اعمال شامل کلاهبرداری اینترنتی، جاسوسی رایانهای، دسترسی غیرمجاز به دادهها و انتشار محتوای مجرمانه را جرم انگاری کرده است. مجازاتهای در نظر گرفته شده برای این جرایم از نوع تعزیری و عمدتاً شامل حبس یا جزای نقدی است. این قانون در کنار قانون تجارت الکترونیک، چارچوب اصلی حقوق سایبری ایران را تشکیل میدهد. (منبع: خبرگزاری میزان و ویکی حقوق)
[author title=”نويسنده” image=”https://soroosheamniyat.ir/wp-content/uploads/2026/07/جرم-شناسی-رایانه-ای.webp”] لیلا امیری کارشناس ارشد حقوق و دبیر سرویس حقوقی پايگاه خبري سروش امنيت[/author]
